Tijd, of beter het gebrek eraan, is de grootste vijand van een lawine slachtoffer. Dit wordt in het artikel "18 minuten" weer eens haar fijn uitgelegd. De NKBV en Menno Boermans (bergredding.nl) hebben dit artikel vertaald in het nederlands.
Het artikel begint met een een situatie die, hopelijk alleen het begin, erg herkenbaar is. Het laat duidelijk zien hoe snel een lawine ongeval je kan overvallen. Daarna volgt een duidelijke uiteenzetting waarom de factor tijd zo belangrijk is. Je moet jou maatje binnen 18 minuten uitgraven, want zijn of haar overlevingskans zakt daarna dramatisch van 91% naar 34%! Daarom is het dus zaak om kennis te vergaren (staan we hier veilig?) en noodsituaties te oefenen. Een bergreddingsdienst kan meestal pas na 35 minuten bij jou zijn. Voor die tijd ben je, gezien de cruciale 18 minuten, op jezelf aangewezen!
Vergeet niet dat iedereen die 's winters in de bergen is met lawines te maken heeft. Met ijsklimmen, sneeuwschoen wandelen en winter alpiene klimtochten bevindt je je ook in hetzelfde terrein als een toerskier.
Bij de volgende "Hoogtelijn" zal ook een handig kaartje zitten met alle algemene noodnummers, die van de bergredding en lawinediensten van de vier Alpen landen.
Bij bijna iedere piste die je af komt in Bramberg, het skigebied van Arjan Sil & Janne, is er zicht op de Großer Rettenstein. Een rotsstulp die afsteekt tegen de omliggende glooiende Alpen-toppen. Na een paar dagen op de piste wil ik wel weer wat rust en avontuur, dus besluit ik een van de mooie geulen te beklimmen naar de top.
Een mooie afsluiting van het oude jaar, dus op 30 December begin ik met pakken.
Net als vorig jaar organiseert de Norsk Tinden Klubb een internationale ijsklim meeting. Dit maal wordt de meeting gehouden op Senja. Dit is een dun bevolkt eiland ten zuiden van Tromsø. Tussen de granieten wanden is een hoop schoonheid te vinden. De inschrijvingen zijn zonder restricties.
Ongelovelijk wat een heerlijk weer! Van mij mag er nog wel een metertje bij vallen!! Verkeerschaos, lekker thuis werken, dicht bij het kacheltje en af en toe iemand inpeperen of ingepeperd worden. Check mijn korte fotoimpressie!!!
Het was al mogelijk om op UKclimbing.com te kijken naar de condities van verschillende winterroutes, maar dat is nu verbeterd. Vanaf deze winter word er door plaatselijke gidsen bijgehouden hoe de condities zijn. Lees meer op deze link.
In de vroege ochtend vertrokken vanuit Utrecht, onderweg al vlokken op de ruit. Bij aankomst trek ik snel thermokleding aan, er overheen gaat een dikke trui.
Klimmen in Ettringen is nog mogelijk! Het vergt alleen wel wat meer overtuigingskracht. Het rubber van de schoentjes is koud, de rots koelt je handen ook goed af. Daardoor trekt je vel strak, waardoor een vuist verklemming goed voelbaar word.
Maar tijdens de klim dwarrelen de kleine vlokken langzaam aan je voorbij, en eenmaal bij het anker aangekomen is het uitkijken over de besneeuwde boomtoppen.
Als je dan weer beneden bent, worden snel de schoenen weer aangetrokken, en na een paar minuten komt het bloed weer rustig in de vingers en tenen, eerst tintelend, dan brandend!
Op de weblog van Martin Fickweiler is te lezen dat hij de afgelopen week aan de big-wall route Zenyatta Mondatta
(VI 5.8 A4) is begonnen. Na het fixen van de eerste 4 lengtes heeft Martin helaas zijn rope-solo beklimming moeten staken vanwege bevriezing aan de hand(en).
Martin schrijft: Copyright M. Fickweiler
"Tijd voor een volwassen keuze, tijd om de beklimming af te kappen en mijn spullen op een verantwoorde wijze uit de wand te halen. Hoewel het even slikken is kan ik mezelf er wel in vinden, ik heb genoeg m’n best gedaan."
Ik vind het in ieder geval een zeer dappere poging en een wijze beslissing. Waarschijnlijkis het 'unfinished business' en zal Martin terug komen om El Capitan onder betere omstandigheden opnieuw te treffen. Hopelijk neemt Martin een witte kerst mee terug uit Amerika!!!
Toen ik bij Bas in Oslo op bezoek was zijn we een middag wezen sleeen op de Akeforeningen.
Tijdens de Olympische Spelen van 1952 is hier een bobslee baan aangelegd. Later is deze verwijderd, maar als er s'winters sneeuw ligt kan je supervette afdalingen maken. De afdaling duurt ongeveer 4 tot 6 minuten (2 minuut 20 als je pro bent), om vervolgens aan het einde in de metro te stappen die je in 20 minuten weer naar de top van heuvel brengt voor de volgende afdaling....... hieronder een sfeer-impressie :)
Hier alvast een voorproefje van wat er zich de afgelopen week heeft afgespeeld op het Hardangervidda. Na een week vlak terrein is daar opeens een afdaling waar je U tegen zegt en Maarten springt achterop een Pulk, als dat maar goed gaat..... (hint hint na 3 min niet meer zo)
Eind maart staat er een trip over de Hardangervidda in de planning en een beetje voorbereiding kan op zich geen kwaad. Het kwik kan dalen tot 30 graden onder nul en dat is dan ook nog eens zonder de windchill factor, ik kan niet wachten!!
Maarten ging samen met Mieke (NijSAC), Johan (ASAC), Sara (ASAC) en Tije (YetiSAC) een weekendje naar Winterberg ter voorbereiding van het Noorse avondtuur. S'nachts daalde het kwik tot min 12 en toen we aankwamen lag er 20 cm verse sneeuw. Je kan je geen betere voorbereiding wensen, toch?
Op dinsdag 26 februari hebben Maarten en Arjan de Pallavicinirinne op de Gross Glockner geklommen. Deze route wordt ook wel de mooiste ijsroute van de Oost-Alpen genoemd. Kort na aankomst in de Alpen hoorden we dat de eerste verstoringen van Storm Emma op woensdag hun intrede zouden doen. Daarom besloten we op zondagavond, na overdag 200 meter waterval te hebben geklommen, snel in te pakken voor een bliksem actie op de Glockner. Lees hieronder het verslag van de beklimming.
Kut, kut, kut, kut, kut, kut. Met steeds toenemende vaart glijdt een luxe uitgevoerde gore-tex handschoen het 50 graden steile firn omlaag. Gespannen kijken we toe en gelukkig blijft de handschoen 100 meter lager op een bobbel liggen.
Punten, lijnen en vlakken; Euclidus heeft er 7 boeken over geschreven. Dagelijks breng ik zijn punten, lijnen en vlakken over tot een hoogtemodel voor Holtedahlfonna, Svalbard. Ik ben opzoek naar punten, welke door middel van goniometrie en statistiek, samen moeten vallen. Tijdens het staren naar deze luchtfoto's zijn het niet alleen de toppen waar ik naar kijk, ik ben meer bezig met de lijnen die beklommen kunnen worden. De stijle opstekende wanden, die de eilanden haar naam eer aan doen. Spitsbergen... van het voorjaar zal ik er tussendoor schuifelen.
Tijd, of beter het gebrek eraan, is de grootste vijand van een lawine slachtoffer. Dit wordt in het artikel "18 minuten" weer eens haar fijn uitgelegd. De NKBV en Menno Boermans (bergredding.nl) hebben dit artikel vertaald in het nederlands.
