Tja en zo stond er deze zomer weer eens een afspraak gepland met Maarten. Waar gaat dat dit keer toe leiden vraag ik me af. Ik denk nog eens terug aan ons laatste avontuur in de meivakantie van vorig jaar. “He Tom, die Dufourspitze zie er best mooi uit hé? Tja nu je het zegt, maar met sneeuw-schoenen en al die sneeuw van afgelopen week is het misschien niet helemaal een goed idee om direct Zwitsers hoogste eruit te pakken ”. Nog geen twaalf uur later staan we een kleine 100 hoogtemeters boven de Monte Rosa Hut een kruising tussen een sneeuwhol en een iglo in elkaar te flansen en nog geen 20 uur later lopen we na een geslaagde toppoging over een veel te gare gletsjer richting Zermatt. Veel te gaar = drie van de vijf stappen tot je knieën wegzakken met die tennisrackets en een vooruitzicht van nog eens uren ploeteren in dezelfde ellende.

En zo besluiten we na een dagje kinderen smijten in het zwembad van de NSAC camping s’middag halsoverkop richting Berner Oberland te rijden om daar de voorgenomen ijsactiviteiten eindelijk maar eens te gaan ondernemen. Tijdens de rit naar Kandersteg merk ik dat de voorbije weken van cursussen en tochten in combinatie met het sprinttochtje samen met Maarten op de Dent de Tsalion en de Tsa er behoorlijk in begint te hakken. De bbq van gisteravond inclusief halve liters heeft het herstel helaas weinig goeds gedaan hoewel je anders zou verwachten.

In Kandersteg zit de relaxte houding die vooral dankzij het zwembad is ontstaan er nog goed in ondanks dat we een redelijk lange anstieg voor de boeg hebben. Ons plan is twee Noordwanden te doen, één oefenwand en de Bluemisalp Noordwand. We nemen voor twee dagen spullen mee en wederom bestempel ik de rugzak als ‘niet echt licht’. Kwart voor zeven s’avonds lopen we weg en maken de anstieg in volle mist, waarbij Maarten me gelukkig nog regelmatig weet te vertellen wat ik om heen had kunnen zien als we wel zicht hadden gehad. In het donker komen we op de hoogte uit waar we ongeveer wilden bivakken en met een beetje mazzel lukt het ons in dit grote stenenfeest een geschikte bivakspot te vinden. Vanwege de onze positie hoog op een Zuidflank is water voor de pasta ver te zoeken en we besluiten als avondeten de rösti dan maar klaar te maken. Deze was eigenlijk bedoelt voor de volgende dag aangezien rösti volgens ons alleen in combinatie met veel mayonaise gegeten kan worden en we die middag al een halve tube per persoon op onze broodjes worst hadden gesmeerd. De volgende dag zou blijken dat er daadwerkelijk een grens zit aan de hoeveelheden mayo die een mens zonder maagzuur problemen naar binnen kan werken. 33 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 2 2 2 2 2 2

De meeste mensen hebben de zomer al in de bol. Toch willen we je nog even de ijskoude ijsrillingen over je rug laten lopen en je meenmen naar afgelopen winter. Eind april klommen, Sil, Maarten en ik de namelijk de Pitztaler Eisexpress. Achter elkaar aan stormden we over de rij van ijs- en firnwanden. Blank ijs, firn, losse poedersneeuw tot aan je heupen. Sporen, wisselen, beuken, graven skien, graatje, technisch gepiel weer wat blankijs en verder en verder en verder. Fantastisch om dit met twee zulke goede vrienden te doen. Maarten maakt hiervan een weergaloos videoverslag. Kijk, ril en huiver.

 

{vimeo}12231129{/vimeo}

 

En voor diegenen die er nog niet genoeg afgekoeld zijn, een mooie rits stillevens van ons avontuur.

 

pic2

pic3

pic4

pic5

pic5a

pic6

pic7

pic8

pic9

pic10

pic11

pic12

pic13

pic14

pic15

pic16

pic17

 

Traverse of the Hielo Patagonia Sur - Argentina & Chile

In March 2010, Ivan and I made a tour with spectegular views. We have circled the complete Fitzroy and Cerro Torre groups starting and finishing in El Chalten. Starting at the lovely paths and side trips just east of Fitzroy, we entered with a northern bow the Patagonian ice field at Passo Marconi. From there we climbed the CO Gorra Blanca,

foto2

foto3

foto4

foto5

foto6

foto7

foto8

foto9

foto10

foto11

foto12

foto13

foto14

foto15

foto16

foto17

foto18

foto19

foto20

foto21

foto22

foto23

foto24

foto25

foto26

foto27

foto28

foto29

foto30

foto31

foto32

foto33

foto34

foto35

foto36

foto37

foto38

foto39

foto40

foto41

foto42

foto43

foto44

foto45

foto46

foto47

foto48

foto49

crossed west over the eastern branch of the Hielo Patagonia Sur towards Nunatak Witte. There we tried to climb CO Moreno emmiately from the West, which lies in the center of the ice field, but huge crevasses and bad weather blocked our way. From Nunatak Witte we succeeded to cross back to Passo del Viento from which we have continued the long and remote bow towards the Viedma calving front near Passo Huemul. All glacier and camping gear and 14 days of food, snowboots and one sledge made a heave bag at the start and an empty stomach at the end. Several of our adventorous stories will follow later .

The big circuit around the complete Torre del Paine massiv offers a very nice tour, with surprisingly quiet and remote side trips. When we traversed the desert ridge, we experienced the power of the wind: Even sitting with a heavy back we were blown away, the sound of the wind on the rock was terrible.

foto2

foto3

foto4

foto5

foto6

foto7

foto8

foto9

foto10

foto11

With some easy granite crack climbing I could reach the bottom of one of the secundary towers, a nice excursion into the Patagonian granite which one isn't able to touch on the trekking paths themselves. Beautiful valleys and panorama's were part of an eleven day trekking, while spotting fabulous oppertunities for remote boulders and splendid granite crack climbing, unfortunally we didn't have the gear (tip: above campamento Brittanico!).

De Commissie Expedities en Alpiene Topsport [CEAT] organiseert op zondag 21 maart weer een voorjaars meeting. De CEAT organiseert deze dag voor actieve expeditieklimmers, klimmers met TD-ED ervaring, deelnemers van Alpien+ en klimmers met ambitie. Kortom iedereen is dus welkom!!!

Ik ben al een aantal keer op de voorjaarsmeeting geweest en het is altijd erg gezellig en je doet er altijd goede inspiratie op. Dit jaar komen er een aantal interessante praatjes van Ernst de Wiljes (Muztagh Ata), Roeland v Oss (aspirant-gids), Mike van Berkel (Kalanka) en Jorg Verhoeven (alpine rotsklimmen). Oh ja, ik zal ook nog een babbeltje over de Ren Land expeditie houden. Het programma is te vinden op de site van de nkbv.

Geschreven door Tom

Wie kent ze niet, de slecht weer periodes tijdens een Alpenweek: dagenlang ?Niederschlag und Gewitter?, enkel de afleiding van een potje kaarten met je Yeti-vriendjes en de gidjes die in grote getalen vanuit Nederland zijn meegebracht. Je zou kunnen opperen dat slecht weer situaties vervelend zijn, en dat zijn ze ook, maar ze geven je ook de kans om te fantaseren over de mooie Alpiene momenten die in het verschiet liggen: een mooie sneeuwstamptocht, een scherp topgraatje, afzien tijdens een lange bikkeltocht. Hoe meer regendagen, des te mooier de beoogde tochten.

Een uiteenzetting voor klimmen in Noord Noorwegen:

Moe, voldaan en erg blij met warme thee

Donderdag 12 juni, Thijs en ik staan met onze handen in de lucht en feliciteren elkaar. Voor ons beide hebben geldt dat we onze eerste ?zelfstandige? alpiene tour hebben gemaakt. Onder het toeziend ook van gids Martijn Schell, dat wel, want het blijft een basiscursus Alpinisme. Een mooie week die hopelijk wordt gevold door veel zelfstandig klimgenot.

Het begon allemaal zaterdagavond, nee, eigenlijk zondagmorgen. Bepakt en bezakt, zenuwachtig, de andere cursisten aftastend en kleddernat van de regen lopen we richting Refuge Glacier Blanc (2542m). Waar die ligt laat zich raden. Mooie start van een cursus waarin ik is onder toeziend oog van 2 gidsen alles wil leren, in plaats van uit een boekje. Die methode is lang goed gegaan, maar daar moest verandering in komen want terreinkennis valt daar buiten.

Met de broek op de knieen.

?Maarten, ik houd het niet meer!? Ik kijk tussen mijn stijgijzers door naar beneden en een ongemakkelijk gevoel bekruipt me. Dit is niet leuk! We staan op 600 meter boven de Grensgletsjer in de Noordwand van de Liskamm. Solo. Ik zeg nogmaals vertwijfeld: ?Maarten, ik houd het niet meer? en begin al seen razende richting de smalle rotsband rechts van ons te klimmen. ?Arjan, dat is niet handig?, roept Maarten me na. Ik kijk om. ?Maar ik MOET NU poepen!? Ons ijskonijn begint dus als een gek te doen waar hij goed in is: ijshakken. Het firn verdijnt razendsnel onder zijn hakkende pikkel. ?Kom even hier?,zegt ie, ?ik bouw een standplaats.? Ik kom naast hem staan en begin met paniek op mijn gezicht een mini plateautje uit te hakken in de 20 cm dikke firnlaag. Gezekerd aan twee ijsschroeven laat ik vervolgens mijn broek zakken en hurk met mijn gezicht de diepte in en mijn kont in het gat. Onmiddelijk begin ik mijn mening te herzien. Dit is wel leuk! Ik geniet er van met volle teugen. Maarten, die een halve meter naast me staat, gezekerd aan dezelfde ijsschroeven, geniet ook met volle teugen. Mijn kreten van opluchting doen een lach op zijn gezicht verschijnen.Als die Japanners uit de Gornergratbahn dat nu eens mee konden maken. Toen we gisteren uit Zermat vertrokken kwamen we in de Gornergratbahn een stel Japanners tegen die onze ijbijlen, touwen en ongeschoren geizchten met ontzag bekeken. Nadat ze een hoop ci-ha-mi-to en meer onverstaanbare klanken met alkaar hadden uitgewisseld kwam hun gids vragen welke berg we gingen beklimmen. De Liskamm, zeggen we. Lih-ka zegt hij na, en heeft nog steeds geen flauw idee waar we het over hebben. Het plaatje met Monte-Rosa panorama op het tafeltje in de trein biedt uitkomst. Het is maar goed dat ze mijn kapriolen nu niet gade hoeven te slaan.

Klik hier voor meer...

Alles is wit, de sneeuw waar ik op sta, de mist waar we in staan en de sneeuw die door de harde wind horizontaal voorbij komt. Bas en ik hebben net de Kveita beklommen en lopen langs de rand van een sneeuwplateau met sneeuwluifels. Bas loopt naar wat hij denkt dat de rand is.
Hij kijkt of we hier na beneden kunnen en ik zie hoe hij voor mijn ogen door de sneeuwluifel zakt en over de rand verdwijnt.